Nachtelijke worsteling
NACHTELIJKE WORSTELING
Vasthouden of loslaten?
Onze
relatie verdampt
als
ochtendmist boven de sloten,
opgelost
door de warmte van de zon.
Ik
wil je vasthouden,
bij
me houden,
maar
raak je kwijt.
Ik
kies mijn woorden
zorgvuldig
en
weloverwogen
en
probeer de sfeer
goed te houden.
Maar
steeds opnieuw
leiden mijn
woorden tot
explosies
van
grove
verwijten,
ontembare
woede,
gewelddadige
agressie,
hartgrondige
haat
en
zelfs psychoses.
Jouw
woorden raken mij
diep
in mijn hart.
Ik
voel pijn, verdriet,
en
soms zelfs walging.
Maar
ik voel ook
liefde,
medelijden,
machteloosheid.
Ik
ben niet boos op je.
Ik
neem je niets kwalijk.
Ik
heb juist begrip voor je.
Jij
wilt dit ook niet,
maar
kunt er niets aan doen.
Ik
kan er niet meer tegen.
Het
is wat het is
en
wordt niet beter.
Je
bent mij dierbaar.
Ik
houd van je.
Toch
laat ik je los,
hoe
moeilijk ik dat vind.
Je
bent nu in goede handen.
In
de vroege ochtend
zingt de merel
de
duisternis weg.
Langzaam
gloort het licht.
Zijn
bedachtzame zang
troost
mij,
steunt
mij,
wanneer
ik het even niet meer weet.
Nu weet ik: het is goed zo.
© Meindert van Dijk (2026)

Reacties
Een reactie posten